De kerkklokt buldert door de slaapkamer, we draaien ons nog eens om en beseffen dat we er helaas uit moeten. We fietsen vandaag onze laatste route. Stelvio. Meteen wordt ik wakker en ga het bed uit. We vertrekken weer vroeg en er moet ook nog wat aan de fietsen gedaan worden. Dus loop ik alvast met bidons naar beneden. De trap doet pijn. Mijn benen lijken, na de Mortirolo en Gavia gisteren, van spagetti.
Beneden is nog niemand dus maak het fietsenhok open en begin die van mij gereed te maken. Garmins erop, verlichting mee, bidons in de houders en kijk mijn banden weer na. Alles zit goed.
Terug naar de slaapkamer is een martelgang, mijn benen ontploffen bij iedere stap omhoog. Wat nou, de stelvio wacht. Gisteravond nog goed de born muscle relax over de benen gesmeerd en hersteldrank genomen binnen de juiste tijd, dus waarom dit zware gevoel. Hopelijk gaat het met fietsen weer weg.
Tijdens het ontbijt ben ik minder gespannen dan gisteren, deze top ga ik halen. Geen twijfel over mogelijk. Grappig is dat je nu spanning ziet bij anderen. Zij hebben deze top als doel. Hij is de hoogste van deze fietsweek 2758mtr en niet iedereen is op deze hoogte geweest met zijn fiets. Dus ik zit relaxed te eten en spreek met 2 vrienden af hun te ondersteunen in de rit naar boven. Toen ik 6 jaar geleden begon met fietsen heb ik veel gehad aan Theo, hij kon dit als geen ander. Niet praten maar er zijn zo naast of achter jou. Wetend dat er iemand om je heen fietst die je zo nu en dan er even doorheen trekt. Nu hoopte ik deze rol te vervullen bij hen. Breng ze boven. Boven op de top vergeet je binnen paar seconden alle pijn van de uren daarvoor.
We rijden om 8.30 uur met de auto's vol geladen naar Bormio waar we starten. In een grote sliert rijden we door Bormio heen, en maken weer veel indruk bij plaatselijke bevolking. In Bormio kom je ook de start van de Passo di Gavia tegen. Gister kwamen we daar vandaan. We nemen de weg naar links Passo di Stelvio. Er gaat een kleine siddering door het lichaam.Kippevel momentje. We gaan hem dus nu toch echt beklimmen. Een heel jaar van gedroomd. In de eerste bocht staat groot Bormio 1225 mtr. Van hier is het dus nog 1533 hoogte meters verdeelt over 22km. Als je naar het profiel kijkt dan vallen de gem. nog wel mee, maar het venijn zit hem natuurlijk weer in de vele bochten. Deze zijn soms lang gerekt en vlak waardoor de je boete later moet betalen. Toch zijn ze lekker, je benen krijgen iets van ontspanning en dat hebt je zo nu en dan nodig.
Na de eerste km krijg je een stuk in de bergwand waar je door een aantal tunnels moet. Tunnels zijn mooi en gelukking niet steil. Je moet alleen even opletten voor een auto die je tegemoet komt. Daarnaast weet je nu al dat de afdaling op deze plekken doordacht moeten gebeuren.
Na de tunnels kom je in een gedeelte waar je tegen een grote muur aankijkt. Je ziet al van veraf waar je heen moet en de manier waarop maakt indruk.Hier zie je het van boven af. We rijden gestaagd verder en nemen zo nu en dan de tijd om ook de verzichten te bekijken. Je komt hier niet zo gauw meer terug, dus geniet dan ook.
Als we de bochten naar boven gehad hebben krijg je een lang gerekt stuk. Je denkt dat het vlak is maar schijn bedriegd. Hier is het wat kouder en waait de wind. Leuke van dit stuk is dat het toch nog een gemiddelde heeft van 6% en meer. Als je dit gedeelte gehad hebt moeten we nog 5km. Je kijkt naar de kruizing Umbrail Pass en opeens doemt hij op. De top van de Stelvio. De laatste 3 km zijn 9% en de vermoeidheid slaat natuurlijk toe. We hebben tenslotte een hele week gefietst en doen deze topper als laatste. 
Iedereen komt boven en is super trots op zichzelf. We rijden door tot het bord en nemen nog wat foto's. Daarna lekker naar binnen voor koffie. We hebben dat verdient. De mannen die eerder boven waren verwelkomen ons met enthousiastme alsof we de rit gewonnen hebben. Het mooiste van onze groep is dat het daar niet om gaat. We hebben geen wedstrijd wie het eerst boven is. Bij ons staat het halen van jou doel (de top) voorop. Karakter tonen, de juiste motivatie vinden om het te halen. Waanzinnig mooi is dat. 
De week is over, ja we moeten nog afdalen maar toch weet je dat dit het is. We worden niet meer moe van de strijd die geleverd is en we dalen dan ook zo af. Relaxed, nog een maal genietend van de Stelvio. We nemen zo nu en dan de tijd om foto momentjes te hebben. Soms wat veel, iedere 100 mtr is er wel wat moois dus stoppen we dan ook.
Iedereen komt veilig aan in Sernio, dachten wij. Toch heeft Lorenzo nog net even voor het bike hostel, laatste km, een wild rooster gepakt. Hij parkeerde zijn fiets er in en viel voor over. Gelukkig had hij geen snelheid dus viel de schade mee. Maar zo zie je maar, een ongelukje zit in een klein hoekje.
Vanavond nog een leuke avond maken en morgen weer lekker naar huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten