Mannen bedankt.

Hier hebben we het voor gedaan, de vele uurtjes arbeid die nodig is om dit alles te realiseren. Kijk naar de foto en hier staan 24 mannen die met een smile op het gezicht. Hopelijk hebben zij zich net zo vermaakt als Stephan en Marcel. In het voor traject moeten we wel eens keuzes maken en je weet pas ter plaatse of dat goed uit pakt. Blijkbaar hebben we ons zelf weer overtroffen.

De hostel Il Seicento was meer dan voortreffelijk. De gastvrijheid van Puki en Mauro was grandioos. In de vele mails die we elkaar gestuurd hadden bleek de gedrevenheid van dit duo. Zij wilden perse de fietsvrienden een wereld week bezorgen en hadden daar alles voor over. Het eerste contact vrijdag ochtend na aankomst was meteen raak. Wat zij natuurlijk niet wist was dat wij ook Robert mee hadden. Wij lichte Puki in dat zij alles maar moest regelen met Roberto. Kleine Puki, grote Robert. Kan niet anders zeggen dat het een super combinatie was.Robert nam de hele keuken voor zich en toch hield ook Puki de regie in handen. Liet niet over haar heen lopen. De ontbijt ruimte was middeleeuws. Echt een knappe ruimte voor 25 personen. Het ontbijt verliep iedere ochtend super, alles was in overvloed. De hostel was voorzien van mooie kamers, netjes, schoon en daarnaast ook nog eens voorzien van een goede leefruimte waar we met iedereen even een biertje konden drinken. Ook werden daar de presentaties gehouden. Niet geheel onbelangrijk, er was een goede afgesloten ruimte voor 24 fietsen.


Wij bedanken Puki als eerste dan ook voor het verzorgen van deze top week. Hadden wij maar ieder jaar een gastvrouw als zij. We zullen de espresso vroeg in de ochtend aan het tafeltje missen. Is trouwens best lekker. Alles moet je leren he' Robert.

Voor het tweede jaar was onze rots ook mee. Robert meenemen betekend een redelijk aantal zorgen minder. Het begint natuurlijk al met het ontbijt samenwerken met Puki, daarnaast steunt hij een ieder met zijn humor onderweg. Hier en daar een vrolijke noot uit de bus met goede muziek. Alles wat wij nodig hebben onderweg neemt hij mee en zorgt dat je het krijgt wanneer je het nodig hebt. Hij maakt mooie foto's, filmt hier en daar wat. Zorgt dat we gedurende de dag met elkaar in contact blijven hoe zaken verlopen. Oortjes zijn super. Onderweg zoekt hij een geschikte plek voor wat eten of drinken en bedingt meestal een goede prijs. Italie is wat dat betreft echt ons land, daar kunnen de Fransen nog wat van leren. Dus een grote pluim voor Robert. Hopelijk gaat hij met ons volgende avontuur weer mee.

Wij bedanken natuurlijk ook jullie als fietser. Wij maken 6 dagen fietsen. Het zijn echt routes met een uitdaging er in. Je moet het gevoel hebben wat gepresteerd te hebben. Als je tegen iemand zegt de Bernina Pass te hebben beklommen dan zegt dat iets over jullie als fietser. En wat dacht je van de Mortirolo en Gavia op een dag. Het is een loodzware week, maar daar komen we ook voor. Alles staat in het teken van het fietsen en de gezelligheid volgt vanzelf. Andersom werkt het niet. Dit jaar heeft er niemand in de bus gezeten die is afgestapt. Zegt dus ook iets over de beleving in de groep. Natuurlijk worden we voor gek verklaard als we het programma bekend maken, maar iedereen staat wel op de Stevio. Onze waardering voor jullie is groot. Accepteren hoe de week er uit ziet zonder te mopperen is grandioos en maakt het de week voor ons zeer prettig. Klint gek maar als iedereen lopend naar het restaurant gaat (1700mtr) die over middeleeuwse pad loopt waarvan je zegt hoe verzin je het, klaagt gewoon niemand. Iedereen lacht erom. Dat zijn de fietsvrienden Wormer.

Namens Stephan en mijzelf bedanken wij ook jullie voor deze fantastische week. Op naar volgend jaar.

2013 Dag 6 Italie Passo dello Stelvio/Stilfserjoch

De kerkklokt buldert door de slaapkamer, we draaien ons nog eens om en beseffen dat we er helaas uit moeten. We fietsen vandaag onze laatste route. Stelvio. Meteen wordt ik wakker en ga het bed uit. We vertrekken weer vroeg en er moet ook nog wat aan de fietsen gedaan worden. Dus loop ik alvast met bidons naar beneden. De trap doet pijn. Mijn benen lijken, na de Mortirolo en Gavia gisteren, van spagetti.

Beneden is nog niemand dus maak het fietsenhok open en begin die van mij gereed te maken. Garmins erop, verlichting mee, bidons in de houders en kijk mijn banden weer na. Alles zit goed. 

Terug naar de slaapkamer is een martelgang, mijn benen ontploffen bij iedere stap omhoog. Wat nou, de stelvio wacht. Gisteravond nog goed de born muscle relax over de benen gesmeerd en hersteldrank genomen binnen de juiste tijd, dus waarom dit zware gevoel. Hopelijk gaat het met fietsen weer weg.

Tijdens het ontbijt ben ik minder gespannen dan gisteren, deze top ga ik halen. Geen twijfel over mogelijk. Grappig is dat je nu spanning ziet bij anderen. Zij  hebben deze top als doel. Hij is de hoogste van deze fietsweek 2758mtr en niet iedereen is op deze hoogte geweest met zijn fiets. Dus ik zit relaxed te eten en spreek met 2 vrienden af hun te ondersteunen in de rit naar boven. Toen ik 6 jaar geleden begon met fietsen heb ik veel gehad aan Theo, hij kon dit als geen ander. Niet praten maar er zijn zo naast of achter jou. Wetend dat er iemand om je heen fietst die je zo nu en dan er even doorheen trekt. Nu hoopte ik deze rol te vervullen bij hen. Breng ze boven. Boven op de top vergeet je binnen paar seconden alle pijn van de uren daarvoor.

We rijden om 8.30 uur met de auto's vol geladen naar Bormio waar we starten. In een grote sliert rijden we door Bormio heen, en maken weer veel indruk bij plaatselijke bevolking. In Bormio kom je ook de start van de Passo di Gavia tegen. Gister kwamen we daar vandaan. We nemen de weg naar links Passo di Stelvio. Er gaat een kleine siddering door het lichaam.Kippevel momentje. We gaan hem dus nu toch echt beklimmen. Een heel jaar van gedroomd. In de eerste bocht staat groot Bormio 1225 mtr. Van hier is het dus nog 1533 hoogte meters verdeelt over 22km. Als je naar het profiel kijkt dan vallen de gem. nog wel mee, maar het venijn zit hem natuurlijk weer in de vele bochten. Deze zijn soms lang gerekt en vlak waardoor de je boete later moet betalen. Toch zijn ze lekker, je benen krijgen iets van ontspanning en dat hebt je zo nu en dan nodig. 

Na de eerste km krijg je een stuk in de bergwand waar je door een aantal tunnels moet. Tunnels zijn mooi en gelukking niet steil. Je moet alleen even opletten voor een auto die je tegemoet komt. Daarnaast weet je nu al dat de afdaling op deze plekken doordacht moeten gebeuren.

Na de tunnels kom je in een gedeelte waar je tegen een grote muur aankijkt. Je ziet al van veraf waar je heen moet en de manier waarop maakt indruk.Hier zie je het van boven af. We rijden gestaagd verder en nemen zo nu en dan de tijd om ook de verzichten te bekijken. Je komt hier niet zo gauw meer terug, dus geniet dan ook.

Als we de bochten naar boven gehad hebben krijg je een lang gerekt stuk. Je denkt dat het vlak is maar schijn bedriegd. Hier is het wat kouder en waait de wind. Leuke van dit stuk is dat het toch nog een gemiddelde heeft van 6% en meer. Als je dit gedeelte gehad hebt moeten we nog 5km. Je kijkt naar de kruizing Umbrail Pass en opeens doemt hij op. De top van de Stelvio. De laatste 3 km zijn 9% en de vermoeidheid slaat natuurlijk toe. We hebben tenslotte een hele week gefietst en doen deze topper als laatste. 

Iedereen komt boven en is super trots op zichzelf. We rijden door tot het bord en nemen nog wat foto's. Daarna lekker naar binnen voor koffie. We hebben dat verdient. De mannen die eerder boven waren verwelkomen ons met enthousiastme alsof we de rit gewonnen hebben. Het mooiste van onze groep is dat het daar niet om gaat. We hebben geen wedstrijd wie het eerst boven is. Bij ons staat het halen van jou doel (de top) voorop. Karakter tonen, de juiste motivatie vinden om het te halen. Waanzinnig mooi is dat. 

De week is over, ja we moeten nog afdalen maar toch weet je dat dit het is. We worden niet meer moe van de strijd die geleverd is en we dalen dan ook zo af. Relaxed, nog een maal genietend van de Stelvio. We nemen zo nu en dan de tijd om foto momentjes te hebben. Soms wat veel, iedere 100 mtr is er wel wat moois dus stoppen we dan ook. 

Iedereen komt veilig aan in Sernio, dachten wij. Toch heeft Lorenzo nog net even voor het bike hostel, laatste km, een wild rooster gepakt. Hij parkeerde zijn fiets er in en viel voor over. Gelukkig had hij geen snelheid dus viel de schade mee. Maar zo zie je maar, een ongelukje zit in een klein hoekje.

Vanavond nog een leuke avond maken en morgen weer lekker naar huis.

2013 Dag 5 Italie Passo del Mortirolo(west), Passo di Gavia

Titel van het bolg bericht zegt genoeg onder de kenners. Dat betekend dan ook vroeg op, eerder ontbijten en vroeger vertrekken naar eerste top.

Het ontbijt verloopt eigenlijk zoals normaal, zo lijkt het in ieder geval. Toch zijn de zenuwen hier en daar te bespeuren, er wordt extra voeding genomen om reserve in lichaam op top niveau te hebben. Zelf krijg ik weinig naar binnen, maak mij terrecht zorgen om wat komen gaat. Dus probeer van alles naar binnen te hamsteren. Robert zwengeld hier en daar nog wat strijd aan en de gesprekstof aan tafels gaat maar over een ding, hoe kom ik die zwaarste kant van de Mortirolo over.

We kleden ons om en vullen onze tassen met meer gels, bidons, repen en andere soorten voeding waarvan een ieder denkt het deze dag nodig te hebben. De fietsen worden gereed gemaakt en om 8.30 uur gaat iedereen zich omkleden zodat we om 9 uur kunnen starten. 9.10 uur is het dan zover.

We rijden van Sernio nu eindelijk eens de goede kant op. Richting Mazzo waar de start van de klim is. Iedereen is van start gegaan, allemaal willen we het mee maken. De een om de top te halen de ander om te voelen waarom het niet kan lukken. Een paar gaan er tot de splitsing naar Grosio(ong 1500mtr) de overige
naar de top.

De start is meteen overweldigend, eerste 3 km komt niet onder de 8% gem, als we daar de lekkere bochten vanaf halen kom je dik in de 10%. Als je bedenkt dat van km 3 tot 9 de gemiddeldes niet onder de 11% komt en je zo hier en daar stukken tegenkomt van 18% of meer, is het niet meer lekker op cadans naar boven rijden. Het is gewoon dik overleven. Constante druk op de benen, te veel op kracht en niet meer op souplesse naar boven. Je ziet dat er hier en daar wordt gestopt om druk van benen en rug af te halen, doseren is hier ook het kernpunt. De Gavia wacht tenslotte ook nog.

Op gegeven moment kom ik compleet onverwacht het monument van Pantani tegen. Had het hier niet verwacht en gelukkig heb ik het niet gemist. Deze plek had beter gekunt. Je denkt 2 tellen aan de kale Italiaan en gaat weer gestaagd verder. De laatste km gaat het beter en dat komt alleen maar om dat die gem maar 7,5% is en niet omdat ik zomaar beter ga rijden. Ben eindelijk boven en daar staan mijn maten, iedereen is blij, niet alleen voor zichzelf maar ook voor een ieder ander die boven komt. We staan te juigen als Terk dit monster heeft verslagen, en dat na de spierpijn van de val 2 dagen eerder. Iedereen beleeft deze bergtop als een overwinning op zichzelf. We maken een groepsfoto en gaan splitsen. 14 man gaan door naar Edolo afdalen en rijden daarna door naar Ponte
di Legno voor de Passo di Gavia. De overige gaan afdalen naar Grosio en rijden terug naar Il Seicento.

De afdaling richting Edolo verloopt niet helemaal vlekkeloos, Stephan krijgt lekke band en Jaap zelfs 2 klapbanden tegelijk. Gelukkig verder geen ongemakken. Beneden gekomen moeten we een stuk vals plat van km of 15 afleggen om de Gavia te bereiken. Op dat stuk staat altijd veel wind. Hopelijk is hij ons goed gezind, en dat was hij ook. We rijden tot 6 km voor de klim waar Robert een restaurant heeft geregeld waar we even snel wat spagetti kunnen weg stampen. Beetje cola voor de suikers en we gaan er weer vandoor.

Na klein stukje om komen we dan eindelijk aan de voet van de Passo di Gavia. We moeten nog ongeveer 14km omhoog waarvan de start redelijk te doen is. Dan heb ik het over de eerste 3 km, de andere 11 komen weer in de buurt van gem 9 tot 10%. Op zich lijkt dat redelijk. Waar het probleem ligt is het volgende, de bochten vlakken zeer sterk af waardoor de tussen stukken extra stijl zijn. In het bos gedeelte lijkt de klim op de Finestre, smal en stijl, heen en weer slingerend omhoog. Grootste pijnpunt werd de tunnel van 500 mtr. Het was een raar gezicht om de verlichting omhoog te zien lopen. Kortom een prachtige berg om te rijden en gelukkig heeft iedereen hem rijdend gehaald. Er werd diep gegaan, maar dat was logisch. Mortirolo en Gavia op een dag na elkaar, 47km klimwerk van top niveau. De beloning volgt in een afdaling van 62km terug naar Bormio en door naar Sernio. Tegen 18 uur in de avond komen we daar aan.

Dag was natuurlijk zeer lang maar was te waardevol om niet te rijden. Iedere fietser die een van de 2 gereden heeft kan dat beamen en praat met respect over de prestaties van de fietsvrienden Wormer.

Nu terug in Il Seicento, snel even douschen eten en de dag van morgen doornemen. Stevio 2758mtr.

2013 Dag 4 Italie Passo d'Aprica

Gisteren heerlijke dag gehad. Eens kijken hoe iedereen uit deze nacht vandaan komt. BBQ ramt er bij diverse toch hard in. Zoals gezegd was het top.

Theo en Roland 

7 uur weer zoals altijd gaat onze wekker af. Lekker koppie koffie en op naar ontbijt. De dag van vandaag is een rustdag, dat betekend vul hem zelf in. Aantal gaan naar Livigno, Berninapass met de trein etc. weer anderen gaan zoals gepland relax rondje maken.

Groepsfoto Aprica

We hebben ingepland de Aprica en eventueel aangesloten de oostkant van de Mortirolo. 4 doen die en de overige rijden tot Aprica en rijden dan de bergover naar 1620mtr om af te dalen naar Sernio.

Full Metal Jacket

10 uur starten we en rijden heerlijk in zonnetje naar Tressenda. Daar start de officeele klim van de Aprica. 13km tot 1200mtr. We drinken daar koffie en hier zal ook de groep zich splitsen. De klim die de grote groep doet is nog eens 500 hoogte meters extra en kan niet anders zeggen dat deze prachtig is. Rustig mooie verzichten en besneeuwde toppen. Zelf lekker in zonnetje fietsen, stijl klimmend en pratend omhoog. Je kon zien dat iedereen genoot. Hier en daar even een foto momentje, vooral de nieuwelingen hebben daar last van. Hebben natuurlijk alleen foto's fietsend de Claus brug op en dan is dit andere koek.

Broer Robert

Uiteraard werd de koffie weer geregeld door Robert in Aprica en even daarvoor kwamen we zijn broer nog tegen. Sprekend.







De afdaling terug naar Sernio is een lastige dus we besluiten rustig aan te doen en rijden prima in mooie trein terug naar benenden. Dalingen van 16% doen je vingers pijn, met de vele korte onoverzichtelijke bochten die je maken moet. Iedereen komt veilig beneden en we verzamelen even om de afdaling te bespreken en vingers wat rust te gunnen. Mooie verhalen heeft toch iedereen, je ziet dat een ieder het toch anders beleeft en dat maakt het gaaf.

Na aankomst Il Seicento drinken we in de tuin even wat en zijn we naar Tirano geweest.

Groepsfoto Mortirolo

Rob Michel Wim en Hans hebben een topdag gehad met hun rit naar de Mortirolo. Zij hebben de top gehaald en de afdaling gedaan die wij morgen gaan klimmen. Het schijnt een hel te worden dus moeten we ons goed voorbereiden en veel rust pakken. We zullen dus wel zien.

2013 Dag 3 Italie Passo del Bernina

Na het slechte weer van gisteren waren we benieuwd wat voor weer we vandaag zouden treffen. De kerkklok maakt ons natuurlijk weer om 7 uur precies wakker. De vermoeidheid treed in want men blijkt ook daarna weer gewoon verder te kunnen slapen.




Puki is weer aanwezig en is al vroeg met Robert bezig voor goed ontbijt. Fietsen met problemen worden aangepakt(Roel) en het weer wordt schijnbaar steeds beter. Een aantal nemen een rustdag en de overige maken zich weer gereed voor mooie tocht naar de Bernina pas. Het weer wordt zelfs zo goed dat de meeste kritische toch ook mee gaan.

De tocht wordt in 2 delen gesplitst, aantal gaan weer tot 1500mtr en de rest rijdt door tot de top op 2330 mtr. Hij is stijl, klim totaal 33km met in het midden een vals plat van ongeveer 8km. Alle percentages komen niet onder de 8% en vooral het 2e gedeelte is langgerekt met weinig stukken voor herstel. De omgeving is werelds, er rijdt een trein de pass over ongeveer gelijk aan de weg. Grappig om te zien. En in het laatste gedeelte komen ook de toppen met sneeuw en gletjers in beeld. Het wordt er kouder en de wind draait zo nu en dan koud om je heen.

In het begin is de klim geweldig, halverwege is hij mooi en op het einde is het een k...klim. Uiteindelijk komt iedereen die hem wilde halen boven op de top van de Bernina Pass. De bus staat daar gereed om je lekker te kunnen aan kleden voor de afdaling. Ook het foto moment wordt niet vergeten en op naar 1600 waar we koffie drinken. Daarna lekker rustig terug naar Tirano en de fuking laatste 3 km met 9% gem. Wat een domper om die nog te rijden.

Om 16 uur is iedereen weer goed thuis gekomen bij Il Seicento en gaan we ons opmaken voor ons grote avontuur deze week. De BBQ. Robert heeft alles in Nederland al voorbereid dus hij hoefde alleen nog maar zijn grote passie tot uitvoer te brengen. BBQen voor 25 man. Heerlijk, hamburger kiplapje sate en biefstuk. Alles met salades etc. helemaal goed. UItsmijter waren de spareribs, niet normaal lekker. Zelfs Puki en Mauro namen er een paar en vonden het heerlijk. Zij kwamen nog even met grrappa aanzetten voor de liefhebbers.
 Zeer gastvrij.

En oja sommige eten met hun vrienden aan tafel.

Om 20uur hebt je het idee dat het al 23 uur is, en we hebben nog de hele avond. Straks nog even overleggen wat we morgen gaan, maar deze top dag nemen ze ons niet meer. Weer een op het lijstje toegevoegd. Straks lekker naar je kamer en even lekker met je maatje deze dag doornemen. Als je niet uitkijkt wordt het zo weer laat.

Tot morgen.

2013 Dag 2 Italie Campo Moro

Zondagochtend, eens kijken hoe iedereen uit de nacht komt. We rijden vandaag 121km naar Campo Moro en dat betekend ongeveer 33km klimmen.

Om 7.30 uur zit Robert al in de keuken lekkere gebakken eitjes te bakken en zijn Roberta en Sandro bezig met de rest van het ontbijt. We nemen even een espresso en blijkbaar hebben de andere jongens daar lucht van gekregen want het werd snel druk in de keuken.

Heerlijk ontbijtje, afspraak is om 10 uur gereed voor vertrek. Zicht op buiten was regenachtig. Dus wordt het spannend.

We controleren nog even de fietsen en ook Simon heeft zijn fiets laten nakijken. Foto hiervan volgt later. Kan niet anders zeggen dat het echt lachwekkend is. Hij heeft altijd al langer willen zijn, vraag hem ernaar en hij verteld het met veel elan.





We rijden weg om iets over 10 en rijden eerst 30km langs een vrij drukke hoofdweg. Gelukkig komen we na een uurtje aan in Sondrio om de klim te aanvangen. Klim is 31km en de top ligt op 1971 mtr. Een paar stoppen bij de rifugio op 1500 en de rest rijd door naar de top. Laatste 6km was zeer heftig. Lastig waren de vele donkere tunnels met kasseien. Let op voor de terugweg.

In de rifugio hebben we heerlijk gegeten en zijn we goed doorgewarmt. De regen kwam de op de top naar beneden dus werden de shirts etc te drogen gehangen. Eten was prima en de afdaling zou moeilijk worden dus voorzichtig aan. Walter ging mee in de bus en Dico wilde zeker afdalen, zou goed zijn on vertrouwen te kweken. Mannen let op in de tunneles.

Helaas was het voor Tjerk een tunnel teveel, hij gleed onderuit, gelukkig met lage snelheid en heeft nu spierpijn. Verder gaat het goed met hem. Eenmaal beneden verzamelen we en maken we twee groepen voor terug weg naar Tirano. Eerste groep gaat met Marcel mee en rijdt rustig tempo, helaas is dat 29km prima. Laatste 3 km naar Sernio blijft een hel.

Lekker douchen en op naar de pizzas.

2013 Dag 1 Italie Teglio, passo Aprica

Om 7 uur begint de kerkklok en wekt iedereen, ik denk niemand uitgesloten. Dus is het tijd voor relaxen, wakker worden en nog even lekker wegdommelen voor sommige. In de keuken zijn onze vrienden van Seicento al lekker bezig en Robert kijkt toe of alles naar tevredeheid gaat. We nemen een espresso die Sandro voor ons klaar maakt, heerlijk.

Het ontbijt is super, de ruimte voor ontbijt is perfect en alles is meer dan voldoende aanwezig.

Na het eten doet iedereen wat voor zichzelf, rusten of nu al met je fiets bezig zijn. Martin maakt al overuren, vooral met de fiets van Roel. We besluiten om 11 uur te starten en iedereen was dan ook dik op tijd. Even een mooie foto maken en starten. Eindelijk.

We rijden eerst naar Teglio. Weer is meer dan goed en we moeten meer dan 500 hoogtemeters maken om de top te halen. Iedereen start op zijn eigen tempo en gelukkig ging alleen Jaap er als een speer vandoor. Of hij ook als eerste bovenkwam mag iedereen raden. Ha ha. Weet nu meteen weer wat doseren is.

Afdaling was leuk en goed te doen. Op naar de Colle Tizanno, via het dal moesten we de weg even onderdoor en konden we onze volgende klim beginnen, deze klim was rond de 4 kilometer en voor iedereen weer goed te doen. Het was wel erg druk want er werd ook een motor rally gehouden, gelukkig waren we net op tijd en konden we toch gewoon onze klim vervolgen. Robert had aan de voet van de afdaling weer een tentje gevonden waar we even een kop koffie konden drinken. Gezellig met 25 man om de tafel, weer enorm veel lol met z'n allen.

Daarna werden we getrakteerd op de 'hoofdattractie' van vandaag een klim van 11 kilometer, gelukkig liep deze mooi geleidelijk, de verschillen waren redelijk tussen de eerste en de laatste (kwam ook door een lekke band van Rob H). Toen we allemaal boven waren gingen de mouwtjes en windbrekertjes aan en dat was maar goed ook, in de schaduw was het best fris, de weg was helaas wel erg slecht. Gelukkig was er nog een kort klimmetje op weer even op te warmen. Daarna volgde een schitterende afdaling, mooie brede weg, lekker lopende bochten, op naar Tirano. We bleken achteraf de afslag te hebben gemist, maar dat mocht niet deren weer 'gevonden' kilometers.

Als toetje was er de klim terug naar het hostel, er werd weer even flink gemopperd want het was toch weer langer en steiler als we hadden verwacht. Prachtige dag, leuke route.

Vanavond lekker stukje vlees en frietjes in het restaurant gegeten en als toetje een tiramisu. We nemen nu weer even de dag van morgen door onder het genot van een bombardino !!!